Home     Over Nicole Bosch     Public Relations     Contact     In English     Auf Deutsch  

Selectie

Interviews/portretten

‘Overname is geen koerswijziging’
De ster moet weer glimmen
'Marketing is geen vies woord'
Dieter Zetsche 2001
In de ban van de Indy
Doctor Death
Jeff Bezos, CEO Amazon.com
De slag om New York
‘No more Clinton-Gore’

Reportages

Vliegen op zonnekracht
De bal is ronder
7 wijzen in het Oosten
Ingevroren voor de eeuwigheid
Mega Farms
T-rex Sue
Na orkaan Mitch

Achtergrond

Duurzaamheid en het EK
Niet Datzo, maar Ditzo
Hip met worteltjes
Online mediaplanners verlaten “eilandjes”
Duits milieuvignet stuit op kritiek
‘Standort Deutschland’ onder druk
Porsche en VW nader
Duits voorzitterschap en energie
Groeien met de handrem erop
Ziekenhuismarketing over de grens
Du bist Deutschland
Kraamzorg zonder handjeklap
Design zonder handtekening
Lidl net iets fantasierijker





Bekijk artikelen per tijdschrift:

WineLife
Technisch Weekblad
Automobiel Management
EnergiePlus
Intermediair
MarketingTribune
FEM Business
Binnenlands Bestuur
De Status
Management Team
Groene Amsterdammer
Global Connection
Natuurwetenschap & Techniek
Stromen
Quote
Avanta Magazine
ExpatPlus
Agrarisch Dagblad
Carp
Utrechts Nieuwsblad
MetroTimes
[ZSM]



Interview Arie Luyendijk: In de ban van de Indy

24 april 2001 | [ZSM]

Twee jaar geleden kondigde hij het einde van zijn carrière aan. “Ik had toen al mijn twijfels,” zegt Arie Luyendijk [47]. Voor het geld hoeft de multimiljonair het niet te doen. Toch keert de ‘Flying Dutchman’ op 27 mei terug in de Indy 500. Thuis, in Arizona, praat hij over zijn comeback en de gevaren van Indy Car racing.

Zoals we het kennen uit westerns en commercials: een kaal landschap, een stoffige weg en in de verte enkele bergen. De woestijn lijkt de overhand te nemen. Tot het punt, waarop de weg een brug over een droog gevallen rivier kruist. De Phoenix International Raceway is tegen een bergketen aan gebouwd en ligt in volle glorie in de ochtendzon te schitteren. Arie Luyendijk wacht bij de ingang, gezeteld in de Jaguar [S-klasse] van zijn vrouw Mieke. Om 9.00 uur beginnen de testrijders op het circuit en voor die tijd moet ik op het binnenterrein zijn. Pas tijdens de lunch is er een nieuwe mogelijkheid om de racetrack over te steken. Op het terrein is het druk. Het geluid zwelt aan. De verschillende racewagens worden geprepareerd voor de testrondes. Rijders lopen afwachtend rond. Arie feliciteert de Franse rijder Frank Freon met zijn overwinning in de 24-uurs race van Daytona. Fans schudden Arie joviaal de hand: “Welcome back.”
In 1983 verhuisde de Brabantse Arie Luyendijk naar Arizona om zijn geluk te beproeven in de Amerikaanse Indy Car races. Na een succesvolle carrière met twee Indy 500-overwinningen en vijf records op zijn naam, hield hij het in 1999 voor gezien. “Ik wilde me niet meer fulltime met het racen bezig houden, me meer op mijn gezin richten. Maar in mei werd wél de Indy 500 gehouden. Ik was erbij als tv-commentator. Maar na vijf uur in dat hok gezeten te hebben hield ik het niet meer uit. Toekijken is niks voor mij. Ik wilde meedoen.” En zo rijpte het idee voor een comeback.

Indy magie


De Flying Dutchman, zoals hij door zijn fans wordt genoemd, woont al bijna 17 jaar in de States, maar zijn Nederlands is nog accentloos. Arie loopt op zijn gemak rond op de racetrack. Vandaag komt hij niet om te racen. Hij coacht de jonge Braziliaanse Felipe Giaffone, die net gecontracteerd is om in de Indy Racing League [IRL] te rijden voor Treadway-Hubbard, het team waarvoor Luyendijk in de komende Indy 500 zal rijden. Met dit team won Arie in 1997 de Indy voor de tweede keer. “Iedereen denkt dat ik perse een derde keer wil winnen”, zegt Arie. Maar daarom wil ik niet terugkomen. Ik wil niet over een aantal jaar, wanneer ik te oud ben en niet meer fit, met de gedachte rondlopen dat ik eigenlijk had willen racen. En het gaat me niet alleen om het meedoen, om één van de 33 rijders te zijn. Dan kan ik net zo goed de wedstrijd voor de televisie verslaan, dan ben ik er óók bij. Ik wil een potentiële winnaar zijn.”
Zijn team bestaat onder anderen uit teammanager Skip Faul en engineer TimWardrop, die beiden ook betrokken waren bij zijn overwinning in 1997. Als Luyendijk zich kwalificeert, zal het zijn zestiende Indy 500 worden. De Indy 500, jaarlijks in Indianapolis gehouden, wordt in Amerika het grootste eendaagse sportevenement ter wereld genoemd. De race over de ovale Indianapolis Motor Speedway telt 200 ronden, in totaal 500 mijl. Officieel is het één van van de wedstrijden die gereden moet worden voor de Indy Racing League [IRL], de Amerikaanse tegenhanger van het Formule I. Al levert de Indy net zoveel punten op als de andere races, het is veruit de oudste en beroemdste van de reeks. Aan zijn hand draagt Arie nog steeds de gouden ring die hij kreeg bij zijn eerste overwinning in 1990. “Ik kom terug for the love of Indy. Ik heb iets met Indy. Het is de grootste race. Een half miljoen fans juichen je toe. De sfeer, de spanning, het is moeilijk uit te leggen. Het is de magie.”

Financieel ‘binnen’


Om het geld hoeft Arie volgens eigen zeggen niet meer te racen. “Ik vind het zielig als mensen dat denken. Toen ik stopte had ik al genoeg voor de rest van mijn leven. Ik zou wel een loser zijn, als ik nu voor het geld weer moest terug komen. Ik heb echt niet in twee jaar tijd alles opgemaakt.” Tijdens zijn carrière heeft hij ruim twintig miljoen gulden aan prijzengeld bij elkaar geracet. In 1999 werd zijn vermogen in de Quote Top 500 op ruim vijftig miljoen gulden geschat. Arie zegt geen geheimen te hebben, maar praat niet graag over geld. “Amerika heeft me onafhankelijkheid gebracht, zeker op financieel gebied. Hou het daar maar op.”
Arie is, zoals de Amerikanen zeggen, laidback, geen mens van grote uitspraken. Toch kan hij gedurende het racen een behoorlijk temperament ontwikkelen. “Tijdens een race in Texas in ‘97 lag ik voorop. Maar de rondenteller deed het niet. Ik bleef maar vloeken. En iedereen hoorde dat, want veel fans op de tribune luisteren naar de boordradio. We dienden een protest in, maar de officials hadden een rijder van het team van A.J. Foyt al tot winnaar uitgeroepen. Dat maakte mij helemáál kwaad. Tot overmaat van ramp sloeg Foyt me voor mijn hoofd, toen ik uit de winners circle was gelopen om de organisatie te ‘vragen’ of ze eigenlijk wel wisten wie er echt gewonnen had. Alles werd live uitgezonden op CNN. Ik kreeg een boete van 15.000 dollar. Maar uiteindelijk won ik wèl de race.” Arie lacht er om. “Ik heb daar zoveel gevloekt, dat het voldoende is geweest voor de rest van mijn leven.”
Als er nog wat te vloeken valt, dan zou het vanwege de blauwe plekken moeten zijn. Souvenir van de Go-kartbaan aan de rand van Phoenix, waar hij twee keer in de week rondjes draait met gemiddeld 150 kilometer per uur. “Ik werk nu aan mijn conditie en timing. Die kleine wagentjes zijn goed om mijn reactie te trainen.”

Gevaarlijke verslaving


We volgen de racewagen van protégé Giaffone. De auto is verbonden met diverse computers, waarop bijvoorbeeld bandenspanning en rondesnelheid [300 kilometer per uur] wordt bijgehouden. Arie: “Ik ben hier een keer zo hard gecrasht, dat het een wonder is dat ik hier vandaag sta. Ik dacht bij mezelf: ‘wat doe je nou? 42 jaar en nu ga je nog op je muil!’ De jongens konden op de computer zien, dat ik tien mijl harder de bocht in ging dan normaal. Ik belandde achterstevoren in de muur. Ik forceerde en paid the price.”
Arie heeft vooral in 1998 een paar nare ervaringen gehad. Eenmaal werd hij pas in de ziekenwagen weer wakker. Bij zijn laatste Indy 500 raakte hij ook de muur. De live-camera bovenop Luyendijks auto toonde eerst hoe hij in de slip raakte. Maar toen hij tegen de zijwand sloeg veranderde het beeld in sneeuw. Het leek erger dan het was. Arie kwam er ongedeerd uit.
Vooral zijn vrouw Mieke was blij dat hij - nog heelhuids - was gestopt. Hij begrijpt die gevoelens wel. “Aan de kant staan geeft een andere nervositeit dan als je zelf racet. Als Arie junior racet, sterf ik van de zenuwen. Ik ben elke keer blij als zijn race afgelopen is. Omdat ik als de dood ben dat hij zich zal bezeren.”
De gevaren weerhouden Arie niet om weer te gaan racen. Begin februari dit jaar stond zijn hart nog wel even stil, toen het ongeluk van Dale Earnhardt plaatsvond. De veteraan in de Amerikaanse Nascar-races kwam om tijdens de Daytona 500. “Dat was zwaar balen. Dale was een wereldfiguur en een gerespecteerd rijder. Hij was gewoon een kanjer. Ik mocht hem heel graag. Hij heeft jarenlang aan de top gestaan en dan gebeurt zoiets. Dat maakt maar weer duidelijk dat een ongeluk de beste kan overkomen.”
Het race-ongeluk in januari vorig jaar van Sam Schmidt, een bevriende racer in het Treadway team, maakte vooral veel indruk op Arie’s vrouw en kinderen. Arie besloot daarom een jaar te wachten met zijn comeback. Schmidt herstelt langzaam van zijn ongeluk en is vanaf zijn nek verlamd. Arie heeft nog maar net Schmidt’s aangrijpende verhaal verteld, of de man zelf verschijnt onverwachts in de pitsstraat. In zijn rolstoel, die hij bedient met zijn hoofd, rijdt hij rond tussen de testteams. Schmidt is het levende bewijs, dat racen gevaarlijk, maar ook

Vervolg van artikel


Top of page

Copyright © 2012 Nicole Bosch. All rights reserved. Alle rechten voorbehouden. Dit document mag niet verder worden verspreid en verveelvoudigd zonder schriftelijke toestemming van de auteur. Dit document kan verschillen van de gepubliceerde versie.